Τί σημαίνει πολιτισμικό σοκ…

Τί σημαίνει πολιτισμικό σοκ…

Όταν ξυπνάω το πρωί, τη στιγμή που αποφασίζω να κάνω τη μοιραία κίνηση και να σπρώξω το κορμί μου με αρκετή δύναμη για να σηκωθεί από το κρεβάτι, ένα πράγμα μόνο την ενισχύει. Ένας αισθησιακός, βαθύς καφές φραπέ. Στέκεται μόνος του επάνω στον άσπρο πάγκο της κουζίνας μου (μόλις θα τον έχω φτιάξει μερικά λεπτά μετά) και μονολογεί με τα παγάκια του που ιδρώνουν ασύστολα απο την αγωνία αν τα πατήσω άγρια κάτω ή ήπια και ανέμελα με το μοχθηρό ριγοτό καλαμάκι τους.

Μεγάλο πράγμα ο φραπές φίλοι μου. Λίγοι ξέρουν την ιστορία του. Τον ανακάλυψε ένας καλός Έλληνας στη Θεσσαλονίκη. Δεν είχε ζεστό νερό. Πέθαινε για καφέ. Ευτυχώς πίστευε στην παροιμία ῾Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι᾽ και να᾽σου τος ο νέος δρόμος. Τί δρόμος, δηλαδη; Λεωφόρος. Με 8 λωρίδες. Και χωρίς διόδια κιόλας.

Αλλά θα μου πεις τί σχέση έχει, αγαπητή μου Μαριάννα, ο καλός μας ο φραπές με το πολιτισμικό σοκ; Απόλυτο! Η μεγαλύτερη διαφορά της Ελλάδας με τον υπόλοιπο κόσμο (σχεδόν, καθότι δε μπορεί, όλο και κάπου αλλού θα υπάρχει, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία) είναι η εκκωφαντική ανικανότητα των εκεί αυτοχθόνων ανθρώπων να φτιάξουν έναν ευλογημένο φραπέ.

Ἐνας κακομοίρης Έλληνας μπαίνει ανέμελος, ανήξερος, αθώος κι ανυπεράσπυστος σ᾽ ένα ωραίο μαγαζάκι στο κέντρο της Ουάσινκτον. ῾Καφέ῾ λέει ωραία ωραία απ᾽ έξω, ῾Εδώ είμαστε῾ λέει ο Ελληναράς ῾ό,τι πρέπει!῾. ῾Και πού να ᾽ξερε τι του᾽ μελε να πάθει. Το χειρότερο πράγμα δεν είναι οτι αδυνατούν να φτιάξουν κρύο καφέ αλλά οτι καλλιεργούν με αυθάδεια την ψευδαίσθηση οτι μπορούν! ICED COFFEE γράφει το μενού! ῾Όπα!῾ λέει ο ανυποψίαστος Ελληναράς. Κάτι υποψιάζεται όταν βλέπει το ύποπτο νεροζούμι χωρίς τον πολύτιμο αφρό που θα᾽ πρεπε να το περιολοὐζει με πλούτο, θράσος και μεγαλοπρέπεια. Αλλά, μπα. Είπαμε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Και ναι. Πίνει την πρώτη γουλιά. Η ουσία και ο ορισμός της έννοιας πολιτισμικό σοκ μετουσιώνεται σ᾽αυτήν ακριβώς τη στιγμή που ο κακόμοιρος Ελληναράς αρχίζει να πνίγεται και να κοιτάει απελπισμένα πίσω απ´τα μισάνοιχτα δακρυσμένα μάτια του τον σερβιτόρο που έχει ήδη προλάβει να γυρίσει την πλάτη του και κατευθύνεται προς την κουζίνα την οποία με πλήρη τάξη και ασφάλεια έχει μετατρέψει σε ύπουλο κατασκευαστήριο πολιτισμικών σοκ.

Αυτή η στιγμή, φίλοι μου, είναι οι στιγμή που όλοι φοβόμασταν κάπου εκεί στο βάθος της συνειδήσεώς μας πως μπορεί να έρθει καθώς ετοιμάζαμε τις βαλίτσες μας για το εξωτερικό. Από την άλλη μεριά όμως η αναίσθητα επιμένουσα κι απαράμιλη αισιοδοξία μας το αμφισβητούσε. Ναι. Ω, ναι, δύσκολη στιγμή. Ο ουρανός τρίζει και ο Δίας βρονχάται απειλές. Τα αστέρια εξοστρακίζουν κομίτες του Χάρλεη. Φυσικά και τα πράγματα θα φτιάξουν. Μια μέρα θα ξυπνάτε κάθε πρωί, θα βάζετε τακτικά το φορητό χτυπητήρι, το κεσεδάκι του καφέ μέσα απο τη δίκιλη κούτα που φέρατε από την Ελλάδα (αφου ανακαλύψατε οτι ούτε ο σωστός καφές υπάρχει εδώ), την παγοθήκη απο το ψυγείο μέσα σε πλαστική σακούλα που κλείνει και το γαλατάκια μέσα στην τσάντα σας και θα κατευθύνεστε προς το γραφείο. Ἠ αν είστε τυχεροί, ὀπως εγώ, θα φτιάχνετε τον φραπέ σας στο σπίτι σας και θα περπατάτε ως το γραφείο σας που είναι ένα πεντάλεπτο με τα πόδια. Με άλλα λόγια, αποδοχή της ανυπαρξίας καφέ. Ως την στιγμή που το αεροπλάνο θα πατήσει το ροδάκι του στο Βενιζέλος.

NO COMMENTS

Leave a Reply