Η Αθήνα καίγεται, η Ουάσινκτον κοιμάται νωρίς γιατί έχει κρύο.

Η Αθήνα καίγεται, η Ουάσινκτον κοιμάται νωρίς γιατί έχει κρύο.

Όταν οι Έλληνες αγανακτούν με την κυβέρνησή τους το θεωρούν υποχρέωσή τους να το εκδηλώσουν. Αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Μπορεί να σημαίνει πως θα γράψουν ένα επικριτικό, αναλυτικό ή και εξοργισμένο γράμμα. Μπορεί να σημαίνει πως θα βγούν στο καφενείο να μαλώσουν με το γείτονα που ίσως διαφωνεί. Μπορεί να σημαίνει θα γίνουν μαλλιά κουβάρια με τον προιστάμενο που είναι πιθανά το σύμβολο της εξουσίας στη ζωή τους. Δυστυχώς, μετά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών,επίσης σημαίνει πως θα βάλουν φωτιά να κάψουν την ίδια τους την πόλη, πιστεύοντας πως οι τράπεζες, τα μαγαζιά και τα δικηγορικά γραφεία είναι σύμβολα της αρχής εναντίον της οποίας τάσσονται και ίσως επαναστατούν;

Δε σκοπεύω να πάρω θέση όσον αφορά το αν αυτή η τελευταία αντίδραση μπορεί να δικαιολογηθεί ή όχι. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η ύπαρξή της και ο βαθμός της έντασής της. Εάν θεωρήσουμε πως η κυβέρνηση της Ελλάδας πραγματοποίησε οικονομικούς χειρισμούς αντίστοιχους της κυβέρνησης Μπούς, πού είναι οι καμμένες τράπεζες και τα λεηλατημένα μαγαζιά της Αμερικής; Πόσα παιδιά έχουν σκοτωθεί από βαρβαρότητες της αστυνομίας στην Αμερική; Τι ποσοστό των πολιτών θορυβήθηκε; Τί ρόλο παίζουν σε όλα αυτά τα ΜΜΕ; Τί αποτέλεσμα έχει ο σωρός των αστυνομικών σειρών που κατακλύζουν την τηλεόραση της Αμερικής;

Η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει αλύπητα την οικονομία της Αμερικής. Κανένα όμως συμβάν δε φαίνεται αρκετό για να κινήσει την αντίδραση που μόλις βιώσαμε στην Ελλάδα. Ο κόσμος εδώ κοιμάται νωρίς. Δεν είναι τίποτα ανοιχτό μετά τις 11. Ο κόσμος εδώ παρακολουθεί μοντέρνα αστυνομικά σήριαλ που υποβάλλουν μια θετική αντιμετώπιση απέναντι στις αστυνομικές αρχές. Κατά πόσον αυτή η αντιμετώπιση είναι άξια της πραγματικότητας ή προϊόν προπαγάνδας παραμένει στην κρίση του καθένα μας. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι η πλήρης αποδοχή που δείχει ο λαός εδώ και η ριζική αντιδραστικότητα που φτάνει τα όρια της λεηλασίας στην Ελλάδα. Δεν πιστεύω πως κανείς μπορεί να επιλέξει το ένα έναντι στο άλλο καθότι και τα δύο πάσχουν από ανεπίτρεπτα απάνθρωπα ελλατώματα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μη σταματάμε να κρίνουμε και να αντιδράμε με τον τρόπο που εμείς θεωρούμε σωστό, πολιτισμένο και αποτελεσματικό.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

NO COMMENTS

Leave a Reply