Εμπορικό κέντρο

Εμπορικό κέντρο

1478587-a-shot-of-a-young-man-carrying-shopping-bagsΗ πρώτη μου επαφή με τα “mall” της Αμερικής ήταν το λιγότερο δραματική. Με πήγε εκεί ένας φίλος μου και κατάλαβα πως επρόκειτο για το πιο ενδιαφέρον αξιοθέατο της πόλης, κι ας ήταν εκτός πόλης και μέσα στη μέση διαφόρων αυτοκινητοδρόμων.  Στις περισσότερες γυναίκες αρέσουν τα ρούχα και ο καλoπισμός και σαφώς και ανοίκω στο γκρούπ. Η αισθητική όμως ενός κουτιού μέσα στη μέση του πουθενά, ενός παγωμένου από έναν υπερφυσικά δυνατό κλιματισμό κουτιού, φωτισμένου με ένα φτηνό άσπρο φως, με τον αέρα να μοιάζει άψυχο, κάποιο λάθος σήμα φάνηκε να μου έστειλε. Δεν είχε ιδιαίτερο κόσμο. Οι λίγες κυρίες μέσης ηλικίας που κυκλοφορούσαν είχαν ταλαιπωρημένα μαλιά που στέκονταν σούζα και έμοιαζαν να βιάζονται φοβερά χωρίς όμως να τρέχουν και κοιτούσαν αποκλειστικά και μόνο μπροστά τους. Δε σε χτυπούσαν, ήξεραν όταν υπήρχες γύρω τους, απλά δε σε έβλεπαν, τα μάτια τους δεν είχαν τη δυνατότητα να διασταυρωθούν με τα δικά σου υπό φυσιολογικές συνθήκες.  Δε μπορεί, όλο και κάποιο ωραίο φορεματάκι θα είχε εκεί πέρα μέσα, ένιωθα όμως μια πάμπολα δυνατή ανάγκη να εξαφανιστώ από εκεί το γρηγορότερο.

Η ύπαρξη και φαινομενική ευημερία των κουτιών αυτών που λέγονται “mall” στην Αμερική και συγχρόνως η έλλειψη κανονικών μαγαζιών στην πλατεία, με την ιδιοκτήτρια να ενδιαφέρεται να μάθει τα νέα της μαμάς ήταν ένα κάποιο σοκ.  Δε μπορώ να πω όμως πως κατάλαβα την έκταση της κατάστασης μέχρι που γνώρισα μια πρώην συνάδελφο την οποία εξέπληξα με τη φοβερά προκλητική πρόταση μου προς εκείνη να πάμε για καφέ. Και μάλιστα εκείνη την ώρα και τη στιγμή και σε όποιο καφέ βρίσκαμε μπροστά μας και όχι κάπου συγκεκριμένα που ίσως είχα διαβάσει και ίσως μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Είχα δηλαδή εκφράσει την αυθάδη επιθυμία να θέλω να μάθω για εκείνη, χωρίς να κρύβομαι πίσω από την αφορμή ενός κοινωνικά αποδεκτού παρωξισμού ξιπασιάς. Μου είπε “You are so Greek” και ήρθε. Από αυτήν έμαθα πως στην Αμερική αγοράζεις μανιωδώς πράγματα που επιστρέφεις εξίσου μανιωδώς επειδή κάτι έχουν που δεν είναι τέλειο, ή επειδή τα φόρεσες και δε θες να τα ξαναφορέσεις ή επειδή δεν είχες τα λεφτά να τα αγοράσεις από την  αρχή αλλά με τη μαγική πιστωτική κάρτα όλα είναι δυνατά κι έτσι τα αγόρασες αλλά μετά σε έπιασαν οι τύψεις και τα επέστρεψες και τώρα την πάτησες γιατί θα περάσεις τα επόμενα πέντε βράδια σκεπτόμενη αν έκανες καλά και τα επέστρεψες ή εαν αυτά τα συκεκριμένα ρούχα θα σε έκαναν να έισαι ή και να φαίνεσαι ή και τα δύο, καλύτερος άνθρωπος.

Μπορώ να πω η όλη εμπειρία συγκεκριμενοποίησε την έννοια του καταναλωτισμού στα κιτάπια μου. Ο καταναλωτισμός δεν ήταν πια ένα σχετικά εύκολο θέμα προς δαιμονοποίηση στην έκθεση ιδεών. Ήταν η δυστροφική εικόνα μιας όμορφης και πετυχημένης Αμερικανίδας που πράγματι πίστευε πως η απόκτηση αντικειμένων άξιζε το χρόνο και την ενέργεια της.

Σαν Έλληνες πέφτουμε με τα μούτρα στο “shopping” όταν βρισκόμαστε στο εξωτερικό. ‘Εχω όμως την αίσθηση και ίσως την ευγενώς αισιόδοξη πεποίθηση πως ψωνίζουμε παραπάνω για τους άλλους. Μπαίνουμε χαρωπά και ανυποψίαστα σε έναν κυκεώνα εμπορίου, ψωνίζουμε κι έπειτα αναζητάμε εναγωνίως το κοντινότερο καφέ για να κάτσουμε να συζητήσουμε και να τηλεφωνίσουμε στους φίλους για να μάθουμε αν τους πήραμε το σωστό μέγεθος. Ίσως δεν είναι τυχαίο πως οι Έλληνες κάνουν την περισσότερη, ίσως τη μόνη φασαρία μέσα στα Αμερικάνικα εμπορικά κέντρα. Ναι, φαινόμαστε βάρβαροι που ξεχύθηκαν σε ένα καινούριο περιβάλλον, όμως ανθρωποποιούμε μια κατάσταση που χωρίς τις φασαρίες, τα γέλια και το “Θανασάκι άστο κάτω αυτό, είναι για μεγαλύτερα παιδάκια” θα ήταν αφόρητα απρόσωπη και αδικαιολόγητα εγωκεντρική. Ίσως δεν είναι τυχαίο πως τα νεοαφιχθέντα τα τελευταία χρόνια Ελληνικά εμπορικά κέντρα καλύπτουν το 50% του χώρου τους με καφετέριες. Ναι, τα αντικείμενα έχουν πολλαπλασιαστεί και μας ελκύουν, όχι όμως τόσο για να χάσουμε την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής ή να ρίξουμε τη σημασία που έχουν οι φίλοι μας στη συνείδηση μας.  Εαν ποτέ αρχίσουν να μειώνονται τα καφέ έναντι των εμπορικών καταστημάτων ακόμα και στην Ελλάδα, τότε ίσως  ιδρώσουμε λιγάκι παραπάνω.

NO COMMENTS

Leave a Reply