Βάρβαρο ή αληθινό?

Βάρβαρο ή αληθινό?

imagesΣτις ταινίες του Χόλιγουντ ή τις Αμερικάνικες σειρές ο πόνος διηλίζεται από τόσο στυλιζάρισμα όσο θα τον κάνει ελκυστικό, αρεστό ή και ποθητό. Η ξανθιά κοπέλα κλαίει βγαίνοντας από το κομμωτήριο ή λέει ναζιάρικα τον πόνο της στην συμπονετική, ευγενική μανικιουρίστα. Ο πόνος είναι όμορφος και δε μας φοβίζει ούτε στο ελάχιστο.

Στις Ελληνικές ταινίες και σήριαλ, η ηρωίδα μπορεί να εμφανιστεί πανάσχημη, άβαφη και να ουρλιάζει εκτός ελέγχου. Μπορεί επίσης στο τέλος να καταλήξει στο τρελοκομείο και όχι στην αγκαλιά του αγαπημένου της (όπως θα κατέληγε στην τέλεια οργανωμένη Χόλιγουντιανή ταινία).

Αυτές οι διαφορές εκτείνονται και στην καθημερινότητα όταν μια μπλαβιασμένη γιαγιά κουνάει απειλητικά το ένα της χέρι και ορίεται εκτός ελένχου μέσα στο σχεδόν άδειο λεωφορείο,ενώ το άλλο της χέρι την κρατά κρεμασμένη από τη χειρολαβή. Διαμαρτύρεται για τα αυτοκίνητα που παρκάρουν στο πεζοδρόμιο, για τη κυβέρνηση που της κόβει τη σύνταξη, για τον ασυνείδητο οδηγό που σχεδόν την πάτησε, για τη μισητή νύφη της. Και εσύ έχεις δυο απλούστατες επιλογές, είσαι μαζί της ή κατεβαίνεις από το λεωφορείο για να βγεις απ΄τη δύσκολη θέση.

Η αντίστοιχη γιαγιά στη Ουάσινκτον φοράει ένα σκούρο πράσινο κασμιρένιο καπελάκι, γιατί πλησιάζουν Χριστούγεννα και κρατάει το μαύρο λουστρινένιο τσαντάκι της με τα δυο της χέρια, καθισμένη στη θέση με το ταμπελάκι ”’για ηλικιωμένους”. Το βλέμμα της είναι προσηλωμένο στο τοπίο έξω από το παράθυρο και κανείς δε την ενοχλεί ή δίνει μια κάποια σημασία στην υπαρξή της. Η ίδια έχει ξεχάσει τον τόνο της φωνής της ως τη στιγμή που θ’ ακούσει τον εαυτό της να αναλύει τα προβλήματα της στην ψυχολόγο της. Μιλάει γι’ αυτά σα να μιλάει για κάτι που δε γνωρίζει πολύ καλά και δε την αφορά ιδιαίτερα. Μέχρι να έρθει η ώρα να φορέσει ξανά το καπέλο της και να φύγει. Ενας Έλληνας θα της έλεγε να αφήσει την ψυχανάλυση και να πιει ένα ουζάκι. Να χορέψει ένα χασάπικο ίσως, μα σίγουρα να βρίσει και να ξεσπάσει. Γιατί οι πληοψηφία των Ελλήνων μοιάζει να αντιδρά πεισματικά στο στυλιζαρισμενο.

Κάποιος που έχει ζήσει και στις δυο κονωνίες, βρίσκεται μπροστά σε μια ανορθόδοξα συνειδητή απόφαση. Πώς να εκφραστεί? Με ειλικρινή βαρβαρότητα ή με καταπιεσμένη υποτονικότητα?

NO COMMENTS

Leave a Reply