Περι Αισθηματικών θεμάτων

Περι Αισθηματικών θεμάτων

Ο έρωτας είναι μια διεθνής απασχόληση. Συμβαίνει παντού. Όλοι μας θέλουμε να ερωτευτούμε. Το πὠς όμως αντιμετωπίζουμε τον έρωτα έχει πολλά να κάνει με την κουλτούρα μέσα στην οποία ζούμε.

Εμείς οι Ἐλληνες ερωτευόμαστε με πάθος. Και δεν εννοώ ήσυχα, νωχελικά βράδια σε ρεστοράν με έναν μεσήλικα πιανίστα με παπιγιόν και έκφραση Φρανκ Σινάτρα. Εννοώ δάκρυα, αίματα, φωνές, ιδρώτα και όλων των ειδών τις υπερβολές. Ο έρωτας βαδίζει από την απόλυτη ευτυχία στο φόνο σε χρόνο ντε τε. Ο Τάσος Λειβαδίτης έγραψε  Ἁν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον, τότε είμαστε ήδη νεκροί.᾽

Ο Μάρλον Μπρἀντο στο ᾽Λεωφορείο ο Πόθος᾽ βίασε την αλλοπαρμένη, ενοχλητική Μπλάντς και την ξεφορτώθηκε. Ο αντίστοιχος Ἐλληνας Μάρλον Μπράντο θα την είχε σκοτώσει την κακομοίρα, έτσι κι αλλιώς, Μπλάντς πάνω στην ένταση του πάθους του (ένα πάθος που κανείς δε θα᾽ ταν σίγουρος αν ήταν σεξουαλική ενέργεια, μίσος, ζήλια ή έρωτας), μετά θα είχε μετανιώσει οικτρά, κάνει μία ή παραπάνω απόπειρες αυτοκτονίας ενώ η γυναίκα του θα παρηγορείτω στην αγκαλία του ετεροθαλή αδερφού του ή του γοητευτικού πατέρα του. Και σε περίπτωση που το Ελληνικό κοινό έβρισκε το παραπάνω σενάριο κοινότυπο ή απλά βαρετό, ο συγγραφέας θα συμπεριλάμβανε και ένα τρομακτικό οικογενειακό μυστικό, ένα παράνομο τέκνο, ενός ή παραπάνω από ενός γονέα, που εν αγνοία του θα ερωτευθεί τον ετεροθαλή αδερφό του.

Το φλερτ στην Ελλάδα, παρόλα αυτά, συνεχίζει να αποτελεί εθνικό σπορ. Αν και…η λέξη ᾽φλερτ᾽…χμ…ίσως και να αποτελεί υπεβολή. Τα στάδια του φλερτ συνοψίζονται πλέον στα εντελώς απαραίτητα. Μπορεί να φταίνε οι παρέες μου και οι φίλοι μου να πάσχουν από υπέρμετρα αχαλίνωτη σεξουαλικότητα, πάντως εγώ δε βλέπω πολλά πολλά ρομαντικά ραντεβουδάκια να προηγούνται των παθιασμένων ερωτικών συνευρέσεων στην Ελλάδα. Ο καφές ζει και βασιλεύει σαν προκαταρκτικό, όμως δε χρειάζονται πολλά άλλα μετά από αυτόν, και ίσως έχει γίνει προεραιτικός.

Παρ᾽ὀλη την υπόνεια του εύκολου σεξ που δημιουργεί το Χόλιγουντ, στην καθημερινότητα των Ανατολικών Ακτών της Αμερικής ζει και βασιλεύει το περιβόητο ραντεβού σε ρεστοράν και μια ταινία στο σινεμά.

Δε λέω πως οι Έλληνες είναι πιο ᾽εύκολοι᾽ από τους Αμερικάνους, όμως παρουσιάζουμε ως λαός μια αδυναμία έκφρασης πειθαρχίας, ιδιαίτερα όταν αυτή η πειθαρχία στρέφεται προς τη χαλιναγώγηση των ερωτικών μας παθών. Είμαστε παθιάρηδες βρε αδερφέ! Όπου γυρίσεις και όπου κοτάξεις βλέπεις ζευγαράκια να φιλιούνται και να αγγίζονται σα να ζουν τις τελευταίες τους στιγμές. Τί να πάμε να δούμε το ᾽Φθινώπορο στη Νέα Υόρκη᾽…προτιμούμε να το ζήσουμε εμείς εντονότερα. Εδώ στην Ελλάδα, φιλιόμαστε παντού. Στα τραίνα, στα πάρκα, στα λεωφωρεία, μέσα στη μέση του δρόμου. Και κανένας δεν προβληματίζεται με δαύτο. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Και όμως! Θυμἄμαι να δίνω ένα πεταχτό φιλάκι στο φίλο μου έξω από ένα βιβλιοπωλείο στη Ουάσινκτον και να εισπράτω αλλεπάληλα βλέματα θανατηφόρας απογνώσεως και αποδοκιμασίας από σοκαρισμένους πελάτες του βιβλιοπωλείου που μόλις είχαν αγοράσει τα περιοδικάκια τους και βάδιζαν ολοταχώς για το σπιτάκι τους. Και δε μιλάμε καν για σοβαρό γλωσσόφιλο.

Αν και θεωρητικά θα μου άρεσε λίγος παραπάνω ρομαντισμός στην ολη διαδικασία γνωριμίας, ραντεβού κλπ κλπ…στη πράξη είμαι κι εγώ μια Ελληνίδα. Είναι εύμορφος ο πολιτισμός και πολύ ονειρική η ιδέα τις επιμήκυνσης του ιδεατού έρωτα του οποίου η προσμονή πολλαπλασιάζει τη ένταση. Αδημονεί όμως ο Έλληνας. Πεθαίνει. Όπως είπε ο Ανατολ Φρανς, ᾽Πάντοτε προτιμούσα την τρέλλα του πάθους από την εξυπνάδα της απάθειας᾽. Κι εμείς οι Έλληνες τη ζούμε αυτή τη φράση.

NO COMMENTS

Leave a Reply