Μια λέξη…

Μια λέξη…

Εδώ και καιρό προσπαθώ μανιωδώς να μεταφράσω μια λέξη στα αγγλικά. Υπάρχουν βέβαια σε διάφορα λεξικά εξηγήσεις και υποτειθἐμενα συνώνυμα, τίποτα όμως δε φαίνεται να με ικανοποιεί και σίγουρα καμία από όλες αυτές τις υποτειθέμενες συνώνυμες λέξεις δεν αποδίδει το συναισθηματικό υπόβαθρο και το συνδιασμό χαρακτηριστικών που υποβάλει η λέξη Ἀλήτης’.

Μια αλήτισσα ψυχή, όπως στο ομώνυμο χασάπικο της Ἀννας Βίσση, υποστηρίζει, δημιουργεί και ανακτά την ελευθερία της όταν αυτή απειλείται, καταπιέζεται ή εκλίπει. Μια αλήτισσα ψυχή μαγνητίζεται συνεχώς από τη ζωή και επιτρέπει στους Έλληνες να ζουν πέρα από τα λάθη, τα όρια και τα περιθώρια της κοινωνίας ή του εαυτού τους. Όλοι οι Έλληνες κρύβουμε ένα κάποιο ποσοστό αυτού του είδους αλητείας είτε μας ενδιαφέρει να το παραδεχτούμε, είτε όχι.

Ζώντας στο εξωτερικό, μας φαίνεται ή δείχνουμε ή και θέλουμε να δείχνουμε πως το έχουμε καταπολεμήσει, ευησυχάσει, ευνουχίσει ή ισορροπήσει αρκούντως. Αρκεί όμως μια κακή στιγμή, μια προσβολή, μια λάθος σύζηγος, φίλος, κοπέλα, ή και μια συναυλία της Βίσση για να βγει ξανά στην επιφάνεια. Και τότε ζούμε μερικές στιγμές άκρως Ελληνικές. Ζούμε τον πόνο όπως στα μάτια της Μελίνας στα ‘Παιδιά του Πειραια’ ή του Παπαμιχαήλ στη σκηνή που σπάει το σφηνοπότηρο ως Ραζέλος στην ταινία “Το πιο λαμπρό αστέρι’.

Η ”ύπαρξη’ της λέξης αλήτης στην Ελληνική δίνει το προνόμιο στους Έλληνες να ζήσουμε τον πόνο και τα πάθη μας στην ένταση που ταιριάζει στην πολιτιστική μας ταυτότητα.  Ένα αυστηρά Ελληνικό προνόμιο.

NO COMMENTS

Leave a Reply