Το φέσι του εθνικού μας χρέους!

Το φέσι του εθνικού μας χρέους!

Σε μόλις μερικές μέρες θα γιορτάσουμε την Επέτειο της Εθνικής ημών Παλιγγενεσίας, ένα γεγονός του οποίου, όπως και με το Επος του ’40 άλλωστε, οι ιστορικές διαστάσεις έχουν καταπλακωθεί από αρκετά στρώματα αρρωστημένου εθνικισμού που δείχνει να έχει σκλαβώσει τον σύγχρονο ελληνισμό με χειρότερο τρόπο κι’απ’αυτούς τους ίδιους τους Οθωμανούς, εναντίον των οποίων έγινε η επανάσταση. Τελευταίως δε, ήρθαν και οι αποδομητικές τάσεις να αποτελειώσουν το καχεκτικό οικοδόμημα, απειλώντας να το μετατρέψουν σε ερείπιο με όλη τη σημασίας της λέξεως.
Σίγουρα, μεγάλα τα θέματα αυτά και ο χώρος της στήλης περιορισμένος, δεν μας παρέχεται η δυνατότητα να τα αναπτύξουμε πλήρως, μπορούμε όμως να τα αγγίζουμε, ακροθιγώς έστω, προκειμένου όχι να μάθουμε κάποιες αλήθειες ή να βρούμε κάποιες άκρες, αλλά για να αισθανθούμε μεγαλύτερη σιγουριά ως Ελληνες όταν συζητάμε γενικώς και να μην αποδίδουμε πάντα ο,τιδήποτε δεν μας αρέσει, ακόμη κι’αν μας τρομάζει, σε διαφόρων ειδών συνομοσιολογικά κέντρα (όπως λέει η μία πλευρά) ή σε φασίζουσες νοοτροπίες αρτηριοσκληρωτικών (όπως λέει η άλλη). Δείχνει αδυναμία και ανωριμότητα, από την οποία δεν εξαιρούνται και πλείστοι ψευτοπροοδευτικοί «αριστεροί», οι οποίοι σπεύδουν αντί των επιχειρημάτων να εκστομίσουν αφορισμούς, απορρίψεις και διαφόρων ειδών ταμπέλες γραφικότητας τις οποίες έχουν πρόχειρες. Για αυτό και ποτέ στον σύγχρονο ελληνικό κόσμο δεν έχει ευδοκιμήσει ο ουσιαστικός διάλογος, αλλά οι παράλληλοι μονόλογοι. Υπό άλλες συνθήκες κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι και θετικό, να έχει έναν άλφα χαρακτήρα, πλην όμως, λόγω ακριβώς του υπό του μηδενός επιπέδου που χαρακτηρίζει τον ελληνικό δημόσιο λόγο, αυτού του είδους η «περφόρμανς» μοιάζει σαν ένα γκρουπ μουσικών επί σκηνής να παίζουν διαφορετικά κομμάτια ο καθένας και με διαφορετικούς ρυθμούς (στον ομογενειακό χώρο κάτι τέτοιο έχει επιτευχθεί στην κυριολεξία! Για του λόγου το αληθές δεν έχετε παρά να ακούσετε ορχήστρες να παίζουν σε κοινοτικές εκδηλώσεις, γάμους κοκ).
Σταματάω εδώ για να μην πω κι’άλλα χειρότερα, τα οποία λίγα θα είναι ούτως ή άλλως. Ευτυχώς που στους Ελληνες η πλάκα (ή χιούμορ επί το αγγλικότερον) καλά κρατεί και μπορούμε να γελάμε μια στάλα με τα χάλια μας. Ποιός ξέρει, ίσως απο’κεί να προκύψει η σπίθα της καθυστερημένης μας …γέννησης, γιατί για αναγέννηση δεν θα τολμούσα να μιλήσω, σ’αυτή τη φάση τουλάχιστον.
Λοιπόν, εν αναμονή και της εθνικής επετείου θα μοιραστώ μαζί σας την ετυμολογία τριών σούπερ «πατριωτικών» λέξεων, που ενώ στο άκουσμα και τη θέα τους τονώνεται η εθνική μας υπερηφάνεια, δεν προέρχονται από την ελληνική γλώσσα! Μου τις έστειλε μια φίλη και έχουν ως εξής:
Τσολιάς (μετάφραση, ο κουρελής): προέρχεται από το τουρκικό çul (αραβικό cull) και σημαίνει το “κουρέλι”, “το παλιόρουχο”. Κατά το λεξικό του Μπαμπινιώτη “φαίνεται ότι ο όρος είχε αποδοθεί μειωτικά στους κλέφτες και τους αρματολούς (από τους Τούρκους) επειδή η φουστανέλα ήταν ραμμένη από πολλά μικρά κομμάτια υφάσματος. Η λέξη τσολιάς είναι ομόρριζη με τη λέξη τσόλι και τσούλι.
Φέσι (το εκ Μαρόκου): αντίθετα με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, το φέσι δεν είναι τουρκική λέξη. Η προέλευσή του είναι από την πόλη Φες (εξ ού και το όνομα) ή Φεζ (αραβικά فاس Fās, γαλλικά Fès) του Μαρόκου. Μέχρι το 19ο αιώνα, το Φες ήταν η μοναδική πηγή για τα παραδοσιακά καπέλα με το ιδιαίτερο κόκκινο χρώμα. Στην Τουρκία η χρήση του φεσιού απαγορεύτηκε το 1925. Ο ίδιος, ο Ατατούρκ, το χαρακτήρισε “παρακμιακό” και το κατήγγειλε ως “κάλυμμα της κεφαλής των Ελλήνων”. Στη σημερινή Ελλάδα, «φέσι» ονομάζεται το χρέος που δεν μπορεί να πληρωθεί. Υπ’αυτή την έννοια ο Ατατούρκ αποδείχτηκε προφητικός …

Το καριοφίλι: η λέξη είναι ιταλική. Στις αρχές του 1800 τα “Καλάσνικοφ” της εποχής ήταν τα φημισμένα όπλα που έφτιαχνε η ιταλική εταιρεία “Carlo e Figli” (Κάρλο και Υιοί). Αυτό το “Carlo e Figli” (Κάρλο ε φίλιι) οι Έλληνες το πρόφεραν ως καριοφίλι και έτσι έμεινε στο ελληνικό λεξιλόγιο και υμνήθηκε στη δημοτική και τη λόγια ποίηση.
Ας ντυθούμε λοιπόν όλοι τσολιάδες, να φορέσουμε και το φέσι μας, κι’αφού πάρουμε τα καριοφίλια μας (όλα αυτά το πιο πιθανόν να έχουν φτιαχτεί στην Κίνα) ας πάμε μια βόλτα με τον …Ταρζάν, τον παιδικό μας φίλο!

Δημήτρης Ρομποτής D.R.
dr@radioneo.us

ΥΓ: Να ακούτε και την καθημερινή μου Εκπομπή Καυσαερίων στο Ράδιο ΝΕΟ (11:00 π.μ. μέχρι τις 12:00 το μεσημέρι ώρα Νέας Υόρκης. Επαναλαμβάνεται αυθημερόν, 11:00 με 12:00 το βράδυ). Το πρόγραμμα μεταδίδεται στην υποσυχνότητα 95,5 (Νέα Υόρκη, Νέα Ιερσέη, Κονέκτικατ) και στο Διαδίκτυο η διεύθυνση είναι www.radioneo.us

NO COMMENTS

Leave a Reply