Οικογένεια

Οικογένεια

Η οικογένεια είναι πάνω απ’όλα ιδανικό. Και αυτό είναι ένα απαρἀμιλα κοινὀ σημείο ανάμεσα στην Αμερικάνικη και την Ελληνική κουλτούρα. Τι εύηχη και ουσιαστική η πρόταση, “προσφέρω την υποστήριξη μου!” Σε μια Ελληνική οικογένεια, η παραπάνω πρόταση μεταφράζεται σε ‘Αποφασίζουμε και διατάζουμε’. Δεν είναι καθόλου, μα καθόλου,  τυχαίο οτι οι γονείς της ηρωίδας στην ταινία  ‘My Big Fat Greek Wedding’ αγόρασαν σπίτι για την κόρη τους ακριβώς δίπλα τους. Κοινοποίησαν την πρὀθεση τους να ελέγχουν τη ζωή της για πάντα -αν γίνεται.

Το Αμερικάνικο μοντέλο υποστήριξης σε μια στιγμή ανάγκης, και αποκλειστικά και μόνο τότε (έμφαση εδώ), έχει να κάνει με την αποστολή μίας όμορφης κάρτας.  Απρόσωπο, ναι, πώς με σοκάρει! Και όμως. Η παρουσία της κάρτας κάτω απο το μαγνητάκι απο τις Βερμούδες σε κάνει να ανατριχιάζεις κάθε φορά που ανοίγεις το ψυγείο για να βάλεις γάλα στον πρωινό σου καφέ.  Κάποιος νοιάζεται για σένα, κάποιος είναι με το μέρος σου και θέλει να γίνουν τα πράγματα όπως ακριβώς τα θές εσύ για να είσαι εσύ ευτυχισμένος.

Μία Ελληνική οικογένεια δυσκολεύεται αισθητά να κατανοήσει αυτές τις δυσκολοχώνευτες πτυχές του σεβασμού που της αφαιρούν το κεκτημένο δικαίωμα να κρίνουν και να αποφασίζουν για το πώς όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας θα έπρεπε να πάιρνουν αποφάσεις για τις ζωές τους. Και δεν εννοώ μια απόφαση, μία φορά στο τόσο. Εννοώ, κάθε μέρα, 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες το χρόνο. Μια Ελληνίδα μητέρα αδυνατεί να βρει την ευτυχία και το νόημα στη ζωή της, αν της στερείται το βασικό της δικαίωμα να αποφασίσει τι ρούχα θα φορέσει ο 57χρονος  γιός της στη δουλειά την επόμενη μέρα.

Εμείς οι Ἐλληνες αποστασιοποιόμαστε από τους Αγγλοσάξονες με πάθος και με σαρκασμό. ‘Δεν ενδιαφέρονται για τα ίδια τα παιδιά τους’ ‘Τα διωχνουν απ’το σπίτι’, ‘Δεν τους ενδιαφέρει ποιός μένει δίπλα τους!’. Ναι, τα κάνουν όλα αυτά οι ευλογημένοι γιατί έχουν σε υπόληψη την άμοιρη ελευθερία του ατόμου και δεν βρίσκουν καμία παράξενη ευχαρίστηση στο σπορ του αχαλίνωτου κουτσομπολιού. Ο σεβασμός σημαίνει κάτι, και αυτό το κάτι έχει να κάνει με χώρο, χρόνο και ηρεμία και ισορροπία μυαλού. Καθὠς γράφω αυτό το τελευταίο φαντάζομαι τη θεία μου να κουνάει το κεφάλι και να κοιτάει αλλού ακούγοντας με να αναφέρω εγκυκλοπαιδικά αυτή την τελευταία πρόταση, προκειμένου να αγνοήσει το νόημα που προσπαθεί να θέσει εκτός των πνευματικών της δυνατοτήτων. Ακατανόητα νοήματα, ποιος θέλει να σπάσει το κεφάλι του Πασχαλιάτικα, ε παιδί μου?

NO COMMENTS

Leave a Reply