Ο θάνατός του, η …ζωή τους!

Ο θάνατός του, η …ζωή τους!

Απεβίωσε ο Νίκος Παπάζογλου, σίγουρα μια μεγάλη απώλεια για τους οικείους του, αλλά και για όλους τους Ελληνες, ακόμη κι’αυτούς που δεν γνώριζαν ή εκτιμούσαν τη μουσική του. Η Ελλάδα, μάλλον ο Ελληνισμός, γίνεται ακόμη φτωχότερος και εν αντιθέσει προς τις οικονομικού χαρακτήρα καταστροφές, οι άνθρωποι δεν αναπληρώνονται, πόσο μάλλον αυτοί της ευφυίας και δημιουργικού αναστήματος όπως είναι ο Παπάζογλου ή ο Ρασούλης που τον πρόλαβε και έφυγε νωρίτερα.
Σε περιόδους κρίσεων, ιδιαίτερα αυτές που αποκαλύπτουν την πνευματική και πολιτιστική ένδοια μιας χώρας ή ενός λαού – αφήστε την οικονομική κατά μέρος, διότι αυτή είναι μόνο ο καταλύτης, όχι η ουσία της εξελισσόμενης κατάρρευσης – ο θάνατος κάποιων ανθρώπων που έχουν καταφέρει έστω και ως ένα σημείο να σημαδέψουν τη γενιά τους, αποκτάει συμβολισμούς που πάνε πολύ πιο πέρα από τη συμβατική ολοκλήρωση της επίγειας ή εγκόσμιας φυσικής παρουσίας τους. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν στη σύγχρονη ελληνική ιστορία ο θάνατος του Σικελιανού, του Παλαμά, του Γιώργου Παπανδρέου μερικά χρόνια αργότερα, αλλά σε μικρότερο βαθμό και των Μάνου Χατζιδάκι και Γιάννη Τσαρούχη, αν και οι δύο τελευταίες περιπτώσεις δεν χαρακτηρίστηκαν από εκδηλώσεις παλλαϊκού πένθους λόγω της διαφοράς των εποχών, αλλά και του χαρακτήρα των δύο μεγάλων αυτών αναστημάτων – όπως και του Κωνσταντίνου Καραμανλή άλλωστε – που δεν επέτρεπε ούτε και μετά θάνατον τα λαϊκίστικα καραγκιοζιλίκια της κηδείας της – αείμνηστης κατά τα άλλα – Μελίνας Μερκούρη ή του Ανδρέα Παπανδρέου. (Μια συγκριτική προσέγγιση της «λαϊκής» αντίδρασης στον δικό του θάνατο μ’αυτή που συνόδευσε την κηδεία του πατέρα του – και παρά τις θεμελιώδεις διαφορές στις εν Ελλάδι συνθήκες ανά περίπτωση – φανερώνει και το είδος του εκφυλισμού στο οποίο είχε φτάσει ο λαϊκισμός που υιοθέτησε και θέριεψε ο Ανδρεϊσμός των Πασοκικών χρόνων. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία, σχετική, αλλά όχι του παρόντος, γιατί θα μπορούσα να γράφω ώρες πολλές χωρίς ενδεχομένως να προλάβω να φτάσω καν στις ουσιαστικές πτυχές του θέματος.)
Τέλος πάντων, όταν πεθαίνουν άνθρωποι σαν τον Παπάζογλου τη σήμερον ημέρα, η απώλεια φαντάζει κατά πολύ μεγαλύτερη από ό,τι σε περιόδους οικονομικής ευμάρειας και «εθνικής σιγουριάς». Αισθάνεσαι ότι ένα ακόμη στήριγμα του οικοδομήματος φεύγει από τη θέση του και η επερχόμενη κατάρρευση μοιάζει αναπόφευκτη. Για αυτό και η είδηση αφορά σε εύρος κόσμου κατά πολύ μεγαλύτερο από ό,τι και ο ίδιος ο καλλιτέχνης πίστευε ότι η δημιουργία του άγγιζε. Αυτό βέβαια, όσον αφορά στις υγιείς αν θέλετε εκδηλώσεις λύπης, φόβου, ανησυχίας, απαισιοδοξίας κοκ. Γιατί, όπως σε κάθε κατάσταση, υπάρχει και ο λανθάνων λαϊκισμός που τροφοδοτεί δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος των αντιδράσεων και συμπληρώνει τις πάλαι ποτέ Ανδρεϊκού τύπου εξάρσεις σοσιαλιστικής …νεκροφιλίας! Είναι κι’αυτό ένα είδος ατομικού «group therapy» άσχετα αν εκδηλώνεται μαζικά. Ο άλλος έχει την ανάγκη να βρει ένα πένθος σώνει και καλά για να κλάψει, να θρηνήσει ή να τονώσει το εγώ του λέγοντας κάποια λόγια που υποτίθεται τιμούν τον αποθανόντα ή παρηγορούν τους δικούς του. Λες και πρόκεται για την ελληνική ταινία της Κυριακής κατά τα παρελθόντα έτη, όπου το δάκρυ πήγαινε κορόμηλο. Οταν ο Ελλην χόρτασε τη Μάρθα Βούρτση και τον Ξανθόπουλο, άρχισε να αναζητά αληθινές κηδείες, κατά προτίμηση βέβαια μεγάλων αναστημάτων. Και επειδή (ευτυχώς) αυτοί δεν πεθαίνουν τόσο συχνά, φρόντισαν τα δελτία ειδήσεων των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών να παίρνουν σβάρνα ό,τι κηδεία γινόταν και να προσφέρουν στο αδηφάγο κοινό πραγματικό πένθος, σε «ριάλιτι» συσκευασία. Ενα είδος αυτού του αρρωστημένου «ινφοτέινμεντ» ζήσαμε και στον ομογενειακό χώρο μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο Εθνικός Κήρυξ κόμπαζε ότι κάλυψε όλες τις κηδείες των ελληνοαμερικανικής καταγωγής θυμάτων! (Συνωδά και ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος, δεν έχανε ευκαιρία να παίζει το ίδιο αρρωστημένο παιχνίδι, τρέχοντας κι’αυτός από κηδεία σε κηδεία, μην τυχόν και του ξεφύγει καμμία.) Το «ριάλιτι» πένθος καθηλώνει τα ανθρωπάκια γιατί τα ταϊζει με τη δόση του ασφαλούς πόνου που τόσο έχουν ανάγκη προκειμένου να αισθανθούν ακόμη πιο σίγουρα στην τετραγωνισμένης λογικής σιγουριά τους. Κοντά τους και οι «αετονύχηδες» του θανάτου που σκοπίμως και εν γνώσει τους (ενίοτε μπορεί να τους βγει πηγαία) σπεύδουν να βγουν μπροστά με τον «παρηγορητικό» τους λόγο μην τυχόν και τους προσέξει κανένας! Τελικά ο θάνατος και συνακολούθως οι κηδείες, ιδιαίτερα ανδρών επιφανών, είναι πολλαπλών δυνατοτήτων μπίζνες και οι νεκροθάφτες (όπως ο Ροντ Στιούαρτ στα νειάτα του) είναι η πιο αθώα εκδοχή τους!
Τώρα θα μου πείτε γιατί τα έμπλεξα όλα αυτά και σας τα σερβίρισα Μεγαλοβδομαδιάτικα σαν ρυζόγαλο με μουστάρδα. Απλά ήθελα να πω ότι ένα από τα προβλήματα που έχεις όταν είσαι πραγματικά μεγάλος, όπως ο Νίκος Πάπαζογλου, και πεθάνεις, είναι και πως κάθε παπάρας βρίσκει ευκαιρία να κάνει το κομμάτι του βγαίνοντας να πει και να γράψει κάτι για σένα. Τελικά το μόνο καλό σ’αυτή την περίπτωση είναι ότι όντας νεκρός, ίσως να μην μπορείς να τα ακούσεις και να τα διαβάσεις! Εάν πάλι μπορείς να τα ακούσεις και να τα διαβάσεις ίσως αυτό να είναι μια εκδοχή της κόλασης …

Δημήτρης Ρομποτής D.R.

dr@radioneo.us

Να ακούτε και την καθημερινή μου Εκπομπή Καυσαερίων στο Ράδιο ΝΕΟ (11:00 π.μ. μέχρι τις 12:00 το μεσημέρι ώρα Νέας Υόρκης. Επαναλαμβάνεται αυθημερόν, 11:00 με 12:00 το βράδυ). Το πρόγραμμα μεταδίδεται στην υποσυχνότητα 95,5 (Νέα Υόρκη, Νέα Ιερσέη, Κονέκτικατ) και στο Διαδίκτυο η διεύθυνση είναι www.radioneo.us

NO COMMENTS

Leave a Reply